‘Wie is die Robin Hood van jou dan? vraagt Jordi.
‘Hij was een soort struikrover,’ zegt Bo.
‘Maar hij was geen achte dief,’ zegt Jasper.
‘Nee,’ zegt Bo. ‘Hij stal van de rijken en deelde de spullen uit aan de armen. Het stikte van de armen in die tijd. Ze hadden geen geld om iedere dag eten te kopen en ze droegen vodden. De kinderen hadden allerlei ziektes of ze gingen meteen dood na de geboorte.”
‘Dan kun je ze toch inenten,’ zegt Jordi.
‘Ja hoor Jordi, inenten,’ zegt Bo. ‘In de Middeleeuwen zeker.’
‘Dat had je nog niet verteld.’ Jordi kijkt boos. ‘Hoe kan ik nou weten dat het in de Middeleeuwen was.’
“Je laat me ook niet uitpraten,’ zegt Bo.
Soms lijkt Bo net een juf van school, vindt Jasper. Niet hun eigen juf, maar dat mens van handvaardigheid. Die kan ook zo kwaad kijken als Jasper per ongeluk meer lijm op de tafel smeert dan op zijn knutselwerkje.
‘Iedereen even opletten, dan ga ik verder,’ zegt Bo. ‘Robin Hood woonde dus in Sherwood Forest, een heel groot bos. En daaromheen woonden allemaal stinkrijke mensen. Ridders en graven en baronnen met gouden koetsen en idiote hoeden. De hertog was de baas en dat was een hele gemene vent. Hij liet iedereen belasting betalen, ook de arme mensen.’
‘Maar die hadden toch niks?’ zegt Jasper.
‘Precies, dat was juist het gemene. Want als ze niet konden betalen, moesten ze hun kinderen verkopen. Die gingen dan als slaaf op de boot naar Amerika.’
‘Of de politie zette die mensen uit hun huis. Dus dan waren ze dakloos. En dan gingen ze in het bos wonen. In een hut. Bij Robin Hood.’
‘Dan kun je toch de de Daklozenkrant verkopen,’ zegt Jordi. ‘Die lui verdienen meer als je denkt.’
‘Dan je denkt! zucht Bo.
‘Boeit niet,’ zegt Jordi.
‘En toen?’ vraagt Jasper.
‘Af en toe moesten die rijke stinkerds door het bos van Robin Hood. Bijvoorbeeld als ze van het ene feestmaal naar het andere gingen, of naar een riddertoernooi. Als ze dan midden in het bos waren, lokte Robin Hood ze in een hinderlaag. Dan moesten ze al hun geld en juwelen afgeven. En soms ook hun dure kleren.’
‘Hoe moesten ze dan verder? vraagt Jasper.
‘In hun blote reet natuurlijk,’ lacht Jordi.
‘En die spullen verdeeld Robin Hood onder de arme mensen in het bos. En ze leefden nog lang en gelukkig, amen!
‘Ik zie de koningin al in haar blote kont door het bos rennen.’ Jordi waggelt met wiebelbillen door de kamer.
‘Robin Hood was trouwens verliefd,’ zegt Bo. ‘Op de kokkin, en die kon heel goed boogschieten. Net als Robin Hood zelf, die was kampioen boogschieten van heel Engeland.’
Dat is waar, die twee staan ook op een tekening, Jaspers lievelingsplaatje. Dan zie je Robin Hood met een mooie vrouw in zijn armen. Hij draagt een grappig hoedje met een lange veer. En het allermooist zijn z’n laarzen, die komen tot boven z’n knieën. Een soort zevenmijlslaarzen, maar dan in de groeie maat. Met die laarzen kun je onhoorbaar sluipen.
Dat is het rare, vindt Jasper. Hij weetv zeker dat ze van hetzelfde zachte leer zijn als het jasje van Nicole. Dat hangt nog steeds aan de kapstok, onder de andere jassen.
‘Hoe heette die?’ vraagt Jordi.
‘Wie?’
Die verloofde?’
Bo denkt na. Het lijkt wel of ze het niet meer weet.
Jasper weet het ook niet, alleen hoe ze eruitziet. Lang zwart haar en blauwe ogen, net als een filmster. Als hij lang naar die tekening kijkt wordt hij zelf Robin Hood en houdt hij dat meisje in z’n armen.
‘Ze noemden haar Maid Marian,’ zegt Bo. ‘Maar dat was een schuilnaam, want eigenlijk heette ze Esperanza de la Billebips.’
‘Esperanza?’ zegt Jordi. ‘Wat een kaknaam.’
‘Tja Jordi, we kunnen nu eenmaal niet allemaal Gerco heten,’ zegt Bo.
‘Zo heet ik ook helemaal niet.’ zegt Jordi meteen.
‘Nee, maar het is wel je tweede naam.’
‘Hij heeft ook een paard,’ zegt Carmen terwijl ze gewoon doorleest.
‘Een paard? zegt Bo.’Wel vijf! Drie merries en twee hengsten. Ook allemaal gejat van die rijken.’
‘Cool!’ zegt Carmen.
Carmen is een paardrijgek. Haar hele kamer hangt vol foto’s van paarden en veulens.
‘Maar wat gaan we nou eigenlijk doen?’ vraagt Jordi.
‘Naar het bos natuurlijk!’ roept Bo.
(uit: Het geheim van struikrovers, Chris Bros)
Terjemahannya:
Orang miskin dari Esperanza
‘Siapa dari kamu Robin Hood?’ kata Jordi.
‘Dia sejenis penyamun,’ kata Bo.
‘Tetapi dia bukanlah pencuri sebenarnya,’ kata Jasper. ‘Bukan’, kata Bo. ‘Dia mencuri dari orang-orang kaya dan membagi harta-harta kepada orang-orang miskin. Bantuan orang-orang miskin pada masa itu. Mereka tidak punya uang untuk membeli makanan dan mereka berpakaian compang-camping. Anak-anak menderita berbagai macam penyakit atau mereka segera meninggal tak lama setelah kelahiran.
‘Itu kau bisa menyuntik mereka,’ kata Jordi.
‘Ya Jordi, menyuntik,’ kata Bo. ‘Pada abad pertengahan tentunya.’
‘Itu belum kau ceritakan,’ Jordi terlihat marah. Bagaimana aku tahu bahwa itu dalam abad pertengahan. Kau tidak membiarkanku menceritakan juga, kata Bo. Terkadang Bo terlihat seperti orang nona sekolah, nilai Jasper. Bukan nona mereka sendiri, tetapi manusia dengan kemahiran tangan. Yang bisa juga bisa melihat sama buruk seperti Jasper tidak menguntungkan menyemir dengan banyak lem di atas meja daripada karyanya yang penuh ketelitian.
‘Semua orang yang memperhatikan lalu aku jalan terus,‘ kata Bo. “Robin Hood jadi tinggal Sherwood Forest, suatu hutan yang sangat luas. Dan sekeliling tinggallah seluruh manusia kaya yang busuk. Bangsawan-bangsawan dan pengeran-pangeran dan baron-baron dengan kereta kencana dan topi-topi lucu. Hertog adalah majikan dan seorang laki-laki sangat biasa. Dia membuat semua orang membayar pajak, juga penduduk miskin.
‘Tetapi itu dia punya sesuatu? kata Jasper.
“Tepat, itu benar biasa. Karena jika dia tidak membayar mereka harus menjual anak-anak mereka. Dan lalu mereka menjadi budak pada kapal menuju Amerika.
‘Masa? kata Jasper. Dalam buku sama sekali tidak ada gambar kapal. ‘Atau polisi meletakkan orang-orang ini keluar dari rumah mereka. Sehingga lalu mereka tidak bertempat tinggal. Dan lalu mereka pergi berdiam di hutan. Dalam sebuah gubuk. Dekat Robin Hood.’
‘Kemudian begitupun kau bisa menjual koran tak bertempat tinggal,’ kata Jordi.’ Pemuda itu menghasilkan lebih banyak dari pada yang kau pikir.’
‘Dari pada yang kau pikir! koreksi Bo.
‘Jangan peduli’, kata Jordi.
‘Dan lalu?’ tanya Jasper.
Terkadang orang busuk kaya itu melalui hutan Robin Hood. Misalnya jika mereka pesta makan besar ketempat lain atau mereka dalam perjalanan bangsawan. Jika mereka berada ditengah hutan, Robin Hood memikat mereka dalam suatu penghadangan. Lalu mereka sudah harus menyerahkan uang dan permata mereka. Dan terkadang juga baju-baju mereka yang mahal.’
‘Bagaimana dia harus meneruskan?’ tanya Jasper.
‘Dengan pantat telanjang mereka tentunya, ‘ tawa Jordi.
‘Dan barang-barang itu dibagai Robin Hood kepada orang miskin di hutan. Dan mereka hidup lama dan bahagia, amin!’
‘Aku sudah melihat ratu dengan pantat telanjang berlari melalui hutan. ‘Jordi berjalan sempoyongan dengan pantat berlari lewat kamar.
‘Robin Hood selain dari itu dicintai,’ kata Bo. ‘pada tukang masak dan dia bisa menembak dengan panah sangat baik. Tepat seperti Robin Hood sendiri, yang juara penembak panah seluruh Inggris.’
Itu benar, yang berdiri pula di atas gambar, gambar kesukaan Jasper. Lalu kau melihat Robin Hood dengan seorang wanita cantik dalam pelukannya. Dia memakai sebuah topi lucu dengan sebuah bulu panjang. Dan yang paling utama adalah sepatu larsnya yang mencapai lututnya. Sejenis lars 7 mil, tetapi dalam ukuran besar. Dengan lars itu kau dapat menyelinap tidak terdengar.
Itu jarang, nilai Jasper. Dia tahu pasti bahwa dia dengan lembut belajar yang sama seperi jas dari Nicole. Itu masih tergantung pada gantung baju dibawah jas yang lain.
‘Bagaimana dia menyebut? tanya Jordi.
‘Siapa?’
‘Yang tercinta?
Bo berpikir. Itu ternyata atau dia tidak tahu lagi.
Jasper juga tidak tahu, hanya dia menyatakannya. Rambut hitam panjang dan mata biru, seperti bintang film. Jika dia lama melihat kepada gambar dia jadi Robin Hood dan memegang gadis itu dalam dekapannya.
Mereka menyebut pelayannya Marian,’ kata Bo. ‘Tetapi itu adalah sebuah nama samaran, karena sebenarnya mereka menyebutnya Esperanza de la Billebips.’
‘Esperanza? kata Jordi.’Alangkah sebuah nama bual.’
‘Tja Jordi, kini kita sama sekali tidak dapat menamakan Greco,’ kata Bo.
‘’Begitu aku juga tidak bernama sama sekali,’ kata Jordi segera.
‘Bukan, tetapi itu adalah nama kedua.’
‘Dia punya juga seekor kuda,’ kata Carmen sementara dia biasa membaca terus.
‘Seekor kuda?’ kata Bo. ‘Ada 5! 3 betina dan 2 jantan. Juga sama sekali semua mencuri dari orang kaya.’
‘Keren!’ kata Carmen.
Carmen adalah seorang gila kuda. Seluruh kamarnya tergantung penuh foto kuda dan keledai-keledai.
‘Tetapi apa yang akan kita lakukan sebenarnya? tanya Jordi.
‘Ke hutan tentu saja!’ seru Bo.
0 comments:
Post a Comment